بسم الله الرحمن الرحيم

قال مولانا زين العابدين عليه السلام في دعائه يوم عرفه يذکر فيه مولانا المهدي عليه‌السلام و يدعو له:

رب صل علي اطائب بيته الذين اخترتهم لامرک و جعلتهم خزنة علمک...اللهم انک ايدت دينک في کل اوان بامام اقمته علما لعبادک و منارا في بلادک بعد ان وصلت حبله بحبلک... فهو عصمة اللائذين و کهف المؤمنين و عروة المتمسکين و بهاء العالمين اللهم فاوزع لوليک شکر ما انعمت به عليه... و اقم به


کتابک و حدودک و شرايعک و سنن رسولک صلواتک اللهم عليه وآله... اللهم و صل علي اوليائهم المعترفين بمقامهم... المتمسّکين بعروتهم المتمسکين بولايتهم المؤتمين بامامتهم المسلّمين لامرهم المجتهدين في طاعتهم المنتظرين ايامهم...[1]

با سلام ودرود خالصانه خدمت حضار محترم، ارادتمندان و چاکران آستان فرشته پاسبان صاحب ولايت کامله تامه عبد يگانه خدا، حضرت بقيةالله، امام مبين و خلف انبياء مرسلين، مولانا و سيدنا الامام المهدي ارواح العالمين له الفداء که در اين همايش مقدس، همايش احاديث انتظار، و اين مجلس باشکوه و عظمت روحاني به شرف حضور نايل شده و خود را در معرض نسايم برکات و رحمت‌‌‌‌هايي که در آن نازل مي‌شود قرار داده‌ايد.

و با عرض تبريک و تهنيت خجسته سالروز آغاز ولادت آن امام عالميان و صاحب زمان و وليّ دوران عجل الله تعالي فرجه الشريف فراز‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هايي بلند و مشحون به حقايق عاليه ولايي از دعا ي عالية المضامين روز عرفه را که تلاوت شد و صدور آن از حضرت امام زين العابدين عليه الصلاة و السلام ثابت و مسلّم است به عنوان هدية ثمينه‌اي که ابواب معارف عاليه را بر قلوب، مفتوح مي‌نمايد تقديم مي‌دارم.

از محکم‌ترين اسناد ولايت

اين دعا که از ادعية صحيفة کاملة زبور اهل بيت و انجيل آل محمد صلوات الله عليهم اجمعين است يکي از محکم‌ترين اسناد ولايت اهل بيت ائمه طاهرين عليهم السلام است که براي اثبات ولايت و شئون، ابعاد وجهات مقدس آن اگر فرضا هيچ سند ديگر نبود همين دعا در اثبات آن کافي و وافي بود.

حضرت امام زين العابدين عليه السلام در اين دعا پيرامون مسايل مهم ولايي مانند اصطفا و خصايص اهل‌بيت عليهم السلام و اختصاص آنها به شئون خاصه و مقامات عاليه و علوم لدنيه و اصل مسئلة لزوم وجود حجت و امام در هر عصر و زمان و انحصار راه نجات به پيروي از ائمه عليهم السلام و وجوب اطاعت و تمسک به ايشان، مطالب بسيار مهم و حساسي را در کمال صراحت، بيان فرموده است.

امام سجاد و چشم‌انداز ظهور

 سيره و وظايف امامان و وظايف امت را نسبت به آن بزرگواران، همه را گوشزد نموده و مخصوصا براي حضرت ولي عصر عجل الله تعالي فرجه الشريف دعا فرموده است و در طي آن به کارهاي بزرگي که به دست آن حضرت، انجام خواهد شد، به سيره و چگونگي برنامه‌هاي گستردة آن حضرت و اقامة عدل و داد و ازالة ظلم و جور و وظايف شيعيان و فضايل منتظران ظهور و امور مهم ديگر اشاره فرموده است؛ هر کدام از اين فرازها و اين سند عزيز و بي‌همتا عنوان کتاب بزرگي در مسئلة امامت و انتظار است.

لزوم توجه به دعاي 47 صحيفه

متأسفانه چنان که شايسته است اين فرازهاي ولايي و نوراني مورد شرح و تفسير قرار نگرفته است. اميد است علما و بزرگان اهل فن و تحقيق، اين دعا و اين هدايت‌هاي صد در صد صواب را مورد دقت و استفاده قرارداده و قلوب همگان را از لمعان ا نوار هدايت آن، منوّر و روشن سازند.

حقير عرايضم را به پايان جمله‌هايي از دعا و صلوات آن حضرت بر منتظران ظهور و متمسکين به ولايت و عاملين به تکاليف و وظايف، خاتمه مي‌دهم و حسن مقطع را با حسن مطلع، مقرون مي‌سازم.

اللهم و صلّ علي اوليائهم... المنتظرين ايامهم... الصلوات المبارکات الزاکيات الناميات الغاديات الرائحات و سلّم عليهم و علي ارواحهم و اجمع علي التقوي امرهم و اصلح لهم شئونهم و تب عليهم انک انت التواب الرحيم و خيرالغافرين و اجعلنا منهم في دارالسلام برحمتک يا ارحم الراحمين[2]. والسلام عليکم و رحمة الله و برکاته.

24 صفر المظفر 1424

لطف الله صافي[3]



[1] صحيفه سجاديه، دعاي روز عرفه؛ بارخدايا! بر پاکيزگان اهل‌بيت پيامبر، آنان که براي امر خويش اختيارشان نمودي و خزانه‌دار علم خويش قرارشان دادي درود بفرست... بارخدايا! به راستي تو در هر دوران، دينت را تاييد نمودي و امامي را  که نشانه‌اي براي بندگانت و مشعلي در بلاد توست برانگيختي پس از آنکه ريسمان او را به ريسمان خود گره زدي ... پس او پناه پناهندگان و امان مؤمنان و دستاويز محکم چنگ‌زنندگان و جمال جهانيان است. بارخدايا! پس به ولي خود شکر نعمتي که به او عطا فرمودي الهام نما...و به وسيلة او کتابت و دستوراتت  و شرايعت و سنت‌هاي پيامبرت که درود خدا بر او باد را بر پا کن... بارخدايا! بر دوستانت که به مقام آنان معترف‌اند درود فرست... آنها که به ولايت ايشان، چنگ زده‌اند و به امامتشان اقتدا کرده‌اند؛ تسليم امر ايشان‌اند و در فرمانبرداري از آنها کوشايند و روزگار ايشان را انتظار مي‌کشند.

[2]. بارخدايا بر دوستان اهل بيتت درود فرست؛ همان منتظران دوران ايشان؛ درودهايي پر برکت، پاکيزه و فزاينده در هر صبح و شام.

[3]پيام به همايش حديث انتظار، دانشجويان علوم پزشکي سراسر کشور، آمل.