باورداشت مهدويت
بدون شک، «عقيده به مهدويّت[1]»، و اعتقاد به ظهور حضرت مهدي عليه السلام به عنوان منجي عالم بشريّت، باوري صرفاً اسلامي است، که بر اساس کتاب و سنّت پديد آمده و همگي مسلمانان پيشين و پسين، بر آن اتّفاقِ نظر دارند و حتّي گروهي از بزرگان و صاحبنظران به متواتر بودن[2] احاديث وارده در اين باب، حکم نمودهاند.
اين باورداشت، به عنوان انديشهاي اسلامي، بر پاية قويترين برهانهاي نقلي و عقلي استوار است و بررسي تاريخ و شواهد بسيار آن، بهترين تأييد بر صحّت و متانت آن به شمار ميرود و هيچ يک از مسلمانان، چه از شيعيان و چه از اهل سنت، به انکار يا تشکيک در آن نپرداخته است، مگر برخي از تازه به دوران رسيدگاني که تحت تأثير تبليغات غربيان قرار گرفته و در دامهاي استعمار گرفتار آمده و فرهنگ را جز با انکار الهام و روايات قطعيّه و يا تعريف و تأويل آن در چهارچوبة مقاصد منکرين ديانت و ماديگرايان، تفسير و تحليل نميکنند.
اين کژانديشان بدين وسيله کوشيدند، تا دري را بگشايند، که اگر خداي نخواسته ـ گشوده گشت، ديگر راهي براي اعتماد بر سنّت و استناد به آن و اطمينان به ظاهر کتاب و سنّت باقي نميماند و آيين شريف اسلام و دعوت پيامبر صلياللهعليهوآلهوسلم بر اساس خواستة بدعتگزاران و هواپرستان، دستخوش تغيير و تحريف قرار ميگيرد. . . برای مطالعه بیشتر به ادامه مطلب توجه فرمایید
[1] ترجمه مقالهاي تحت عنوان «العقيدة بالمهدويه» از کتاب «لمحات في الکتاب و الحديث و المذهب» تاليف علامة بزرگوار، حضرت آيت الله العظمي صافي گلپايگاني.
[2]. «متواتر به معني «پياپي». در اصطلاح «حديث شناسي» به احاديث متعدّدهاي گفته ميشود، که روايت کنندگان آن در هر طبقه، به گونهاي زياد باشند، که از مجموع روايات آنها «علم عادي» به صدور آن کلام، از «معصوم عليه السلام» حاصل آيد. به عبارت ديگر اختلاف راويان و تعدّد آنها در نقل يک خبر از معصوم عليه السلام به حدّي باشد که توافق آنان بر «کذب» و همدستي آنان در «جعل خبر» ممکن نباشد.
مرجع عاليقدر جهان تشیع حضرت آيت الله العظمي صافي گلپايگاني مدظله الوارف